Unutulmaz Bir Aşk Hikâyesi

Latif bir çoban… Saf huylu düşünceli temiz kalpli bir çoban… Bir gün koyunlarını otlatırken nehre su almaya inen güzeller güzeli Latife’yi gördü Ve ona âşık oldu Aşkıyla her gece yanıp tutuştu Latife o kadar güzel bir kızdı ki köyün tüm genç delikanlıları ona âşıktı Fakat Latife’nin babasının korkusundan Latife’yle değil görüşmek göz göze bile gelemiyorlardı Ama bizim saf huylu çobanımız Latife’ye öyle bir âşık olmuştu ki aşkı için dağları bile delip geçerdi Öylesine seviyordu Latife’yi Latife Latif adlı çobanın kendisine âşık olduğunu daha sonra öğrendi Ve o da bir gün Latifle göz göze geldi Artık o da Latif’e vurulmuştu
Latife’nin babası adamlarına kızına âşık olan çoban Latif’i bulmalarını emretti Maho Ağa (Latife’nin babası) kızının bir çobana âşık olmasına çok sinirlenmişti Onun kızının ancak bir saraya gelin olabileceğinin düşüncesindeydi Ama o sadece kendi düşüncesi… Latife babasından çok farklı düşünüyordu O gönlünün sevdiği kişiyle evlenmeyi istiyordu Neyseki bizim çoban Latif Maho Ağa’nın adamlarına yakalanmamıştı Çoban Latifle güzeller güzeli Latife gizlice buluşuyorlardı Maho Ağa bu durumdan oldukça rahatsızdı Adamlarına:
—Eğer o çobanı bulamazsanız bir daha gözüme gözükmeyin! Diye sert bir ses tonuyla çıkıştı Adamları hemen Maho Ağa’nın yanından dağıldılar Dağılışlarında uğultu ön plandaydı Nasıl yakalayacaklarını düşünüyorlardı daha önce tüm çabalarına rağmen Çoban Latif’i yakalayamamışlardı Maho Ağa bu uğultunun arkasından adamlarına:
—Dediklerimi duydunuz eğer yakalayamazsanız bu köyden gidin! Diye seslendi
Latif ile Latife güneşin etrafı tepeden gözlemlediği yapraklarının sürçüşmesiyle oluşan uğultunun kulağa hoş bir verdiği bir yaşlı çınar ağacının altında el ele tutuşmuş bir vaziyette konuşuyorlardı Maho Ağa’nın adamları onları birkaç kilometreden fark etmişlerdi Ellerinde silahlarıyla onlara doğru yaklaşıyorlardı Latife babasının adamlarının kendilerine doğru yaklaştıklarını fark etti ve hemen Latif’i uyardı Onu:
—Latif’im! Hemen ayrılmalısın yanımdan Babamın adamları geliyor! Ellerinde silahları var! Çabuk ol! Çabuk! Diye kaçması için uyardı
Latif önemsemedi pek… Ama Latife’nin yalvarışları karşısında tehlikeyi süzmüştü Latife’ye:
—Sen de gel Latifem! Sen de gel dedi Latife:
—Olmaz gelemem… O zaman peşimizi bırakmazlar Hiç değilse git merak etme peşinden gelmemeleri için onları oyalarım dedi Latif:
—Ben yakalanmaktan korkmuyorum Latif’em Ben senden ayrı düşeceğim için korkuyorum Buluşalım sonra buluşalım dedi Latife telaşla:
—Tamam ama şimdi gitmelisin çabuk gitmelisin diye yalvardı
Latif Latife’nin alnından öpüp ellerini okşadı sonra da oradan ayrıldı Bir süre sonra Maho Ağa’nın adamları oraya geldi Latife’yi alıp götürdüler Geç kaldıkları için Latif’in peşinden gitmekten de vazgeçtiler…
Konaktayız…
Maho Ağa’nın adamları konağa gelmişlerdi Telaşla Maho Ağa’nın ayağına gittiler Maho Ağa hınçla:
—Ne oldu buldunuz mu çobanı? Diye sordu adamlarına
Adamlarından biri öne atılarak:
—Daha önemlisi kızınızı bulduk ağam dedi
Maho Ağa:
—Kızım zaten eninde sonunda buraya gelecekti Ben size bir daha kızımın o çobana gitmemesi için çobanı bulun demedim mi?
Adamları birbirlerine bakışarak kızıştılar Maho Ağa gür bir sesle:
—Susun! Derhal pılınızı pırtınızı toplayın köyden defolun gidin! Diye söylendi adamlarına…
Adamlarından biri atılarak:
—Bize bir şans daha verin ağam son bir şans daha diye yalvardı
Bu söz adamları arasında birkaç defa tekrarlanarak bir uğultu haline geldi Maho Ağa son bir şans daha tanımıştı adamlarına… Adamları yarından tezi yok yola düşme kararı almışlardı kendi aralarında…

Çoban Latif üzgün ve düşünceli adımlarla koyunlarını otlatıyordu Bir kavak ağacının altına uzandı Derin derin düşüncelere daldı Latife’yi düşünüyordu Onun gündüzleri güneşin ışıkları altında bir deniz gibi dalgalanan masmavi gözlerini düşünüyordu Onun bir su gibi kaygan ve ışık vurunca parlayan yüzünü düşünüyordu Düşünceler arasında dönüp duruyordu ki duyduğu bir ses onu hayallerinden alı koydu Uyandığında koyunlarıyla oynaşan elinde uzun ince bir sopa olan uzun kirli yırtık pırtık pardösülü başında parçalanmış bir takke olan ve yamalı pantolonlu bir adam gördü Galiba o adam köyün delisiydi Latif ayağa kalktı ve deliye seslendi Deli Latif’in yanına koşarak yaklaştı ve ona:
—Nabber nassın? Nassı gidiyo? Diye sordu Latif şaşkın bakışlarla Deli’ye:
—İyiyim iyiyim de senin adın ne? Diye sordu Deli gülerek ve ellerini çırparak cevap verdi:
—Mennan! Mebus Mennan! Mebus! Mebus olacam Mebus! Ben Mebus’um Mebus! Diye söylendi Latif’e…
Latif güldü Ve Mennan’a:
—İyi o zaman Benimle dost olur musun? Diye sorduğunda Mennan gülerek ve ellerini çırparak:
—Tamam ol! Ama sadece ol! Başka bir şey olma! Mebus olma haa… Ben olcam mebus ben! Ben! Ben! Diye söylendi…
Latif elini Mennan’ın omzuna atarak beraber koyunların yanına doğru yürüdüler ve uzun uzun konuştular…
Sabah olmuştu Maho Ağa’nın adamları sabah erkenden kalkmış ve çoban Latif’in kaldığı kulübeyi aramaya koyulmuşlardı Sorup soruşturup bilip biliştirip sonunda çoban Latif’in kulübesini bulmuşlardı Aniden kapıyı kırarak kulübeyi bastılar Ama kulübede kimse yoktu Çünkü çoban Latif dün tanıştığı Mennan’ın kulübesinde kalmıştı
Mennan’ın Kulübesindeyiz…
Mennan sabah yemeği için tavşan yakalamıştı ve onu kızartıyordu Tavşanın kızarmış etinin kokusu kulübede uyuyan Latif’in burnunda tütüyordu Latif bu kokuyla uyandı ve gözlerini ovuşturdu etrafa şöyle bir bakındı Yatağından kalkarak Mennan’ın yanına geldi ve ona:
—Ne güzel bir yemek dedi